Roparun 2019

Zoals iedereen het wel is opgevallen, is het niet gelukt om gedurende de Roparun verslag te doen van elke etappe. Het bleek toch iets te intensief en intens om nog tijd te vinden om nog even in de pen te klimmen om onze belevenissen live te delen. Alvoorwaar onze welgemeende excuses, maar wanneer het de keus is tussen liggen, slapen, masseren, lopen, fietsen, chauffeuren, koken, kampje opbouwen en weer afbouwen, navigeren en nog zoveel meer en een stukje schrijven dan houden we het er maar op dat een foto meer zegt dan 1000 woorden.

Team 349 is inmiddels gefinished; iedereen is aan het herstellen maar iedereen is vooral bezig om alle indrukken, emoties, herinneringen en nog veel meer te verwerken en zorgvuldig op te slaan in onze grijze massa. Want dit was een belevenis om nooit meer te vergeten.

Na de regenachtige start en rest van de zaterdag, zijn we de nacht in gegaan die eigenlijk best aangenaam was om te lopen – qua temperatuur dan want lopen heuvel op en af, of waren het bergen, terwijl je bio-ritme zegt dat je moet slapen is een aparte ervaring. Doordat we midden in het deelnemersveld gestart waren hebben we gezellig tussen de andere teams kunnen lopen en waar het team B afentoe ingehaald werd, haalde team A die andere teams weer in in hun beurt. Zo blijven we steeds tussen de zelfde teams lopen en was het iedere keer weer een blik van herkenning tussen onze medestrijders; zo was het niet alleen leuk en afzien in het team maar ook gedeelde smart met andere teams. En waar het het onbijt is voor het vertrekkende team, is het diner voor het binnenkomende team. Inmiddels had iedereen de routine een beetje onder de knie van kamp opbouwen, massagetafels opzetten, eten voorbereiden, vertrekkend team klaarmaken, binnenkomende team verzorgen, noodzakelijk massages en taping doen, kamp afbreken, volgende locatie bepalen en met het basiskamp weer op pad. Klinkt simpel (?) maar vergte wat oefening; gelukkig snel allemaal onder de knie en iedereen wist zijn/haar taak en anders waren er wel de wegkapiteins Jeroen en Christiaan die er de wind onder hielden. Alles in het kader van zoveel mogelijk rust, rust, rust voor iedereen.

De verkenningsreizen waren niet voor niets geweest; 2x op-en-neer naar Parijs, 1x op-en-neer naar Antwerpen hadden hun vruchten afgeworpen. Ook de taktiek van te beginnen met een korte etappe bleek goed gekozen te zijn. De geplande basiskamp plekken langs de route waar de team elkaar konden afwisselen waren bijna altijd beschikbaar en waar niet werd er ter plekke een oplossing voor gevonden. En soms pakte dat zelfs beter uit; als je dan toch bij een zwembad staat …. heerlijk naar een gewone WC, illigaal douchen na 2 dagen of zelfs een baantje trekken en dobberen in het verwarmde kinderbadje. Het was een luxe die weer enorm veel moraal gaf.
Hoe in Frankrijk sporadisch iets van aanmoediging van de lokale mensen te merken was, leefden er uberhaupt wel mensen hier? De zondagsrust is niet een begrip maar meer a way of living zullen we maar zeggen. Het is dan best wel even doorbijten, maar de onderlinge gezelligheid en verbondenheid helpt je er wel doorheen. Vanaf midden Belgie nemen de feestelijke doorkomsten wat toe, van een 1 persoon in zijn eentje in een tuinstoel om 6 uur ’s morgen al applaudiseren voor alle lopers en fietsers tot complete gekkenhuis carnavaleske taferelen in andere dorpen. Maar hoe iets kleins je een enorme boost kan geven, mensen die hun deur open zetten voor toilet gebruik (met name voor dames zeer welkom) of kinderen van 6 jaar die een snoepje of een fruitje langs de weg staan om met de het team te delen. Zo geeft het ook een een enorme boost wanneer een dorp volledig is uitgelopen met draken, vuur, rode lopers, een persoonlijk welkomswoord, oorverdovende beats, iedereen aan het bier en veel heel veel applaus voor ieder team. Op de moelijke momenten allemaal even waardevol en zeer welkom.

Maar de grootste boost en energie komt vanuit het team zelf, iedere keer weer hebben we elkaar kunnen steunen en oppeppen wanneer het moest. Elkaar de ruimte gegeven aan elke emotie die elk individu had op ieder moment van dag. Een arm om je heen, een aai over de bol, een schouder, bijpraten van gebeurtenissen onderweg, even een irritatie wegslikken en weer doorgaan, een welgemeende weltrusten, een zachtjes laten ontwaken wanneer je eindelijk de hand van Klaas Vaak had geschud, de foto’s die onderling werden gestuurd van belevenissen waar je niet bij kon zijn, het wisselen van de team en elkaar weer succes wensen, maar zelfs het aantikken bij het wisselen onderling … bij alles zagen we het groeien van een enorme verbondenheid om als team dit allemaal te doen slagen, het groeien van het besef dat we met iets heel bijzonders bezig waren, een ervaring voor altijd aan opbouwen waren.

Uiteindelijk komt het besef waar we het allemaal voor hebben gedaan bij de doorkomst van het Daniel den Hoed gasthuis; iedereen van de fiets en allen stapvoets langs patienten die getroffen zijn door deze vreselijke ziekte en verzorgend personeel die zich iedere dag weer 100% inzetten om deze mensen te helpen en te ondersteunen in hun strijd. Dan besef je dat onze 3 dagen afzien in geen enkele verhouding staat met hun dagelijkse strijd waar er geen garantie is van een finishlijn waar de bloemen overhandigd worden en dierbaren in de armen gesloten kunnen worden. En zeker ook een moment van herinnering aan al onze naasten die de strijd al niet hebben kunnen winnen en door ons allen zo gemist worden.

Daarom heeft team 349 Kemira Runners deze uitdaging omarmt en hopen we van deze deelname een traditie te kunnen maken, want dit enorme teamgevoel en prestatie is een avontuur voor het leven geweest met als doel “leven toevoegen aan leven waar geen …..” Het eindbedrag dat uiteindelijk gedoneerd gaat worden, volgt nog maar voorlopig staat de teller op ruim €6600 en gaat zeker verdubbeld worden.

Wij bedanken familie, vrienden, naasten en vooral onze sponsors voor de steun die het team de afgelopen maanden heeft mogen ervaren en ontvangen – hopelijk volgende jaar weer en geniet van alle foto’s en filmpjes …. want tenslotte een foto zegt meer dan 1000 woorden!!

admin

Leave a Reply Text

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *